کمی فکر کنیم

 

من برای تو پیغامی آوردم از گل و سبزه و باغ ..

من برای تو پیغام آورده ام …
از منو ماه و کتاب ..

من آن چشمان نگاه گونه ات را هر شب روی بالش کنار مهربانی هایت جای میدهم تا هر بار که پلک میزنی دوباره و دوباره بپرسم به چه می اندیشی که تو را اینگونه برده تا ژرفای خیال ….

می بوسم ..
می بوسم آن دستهای مهربانت را که هزار بار برایم دعا کرد ..
می بوسم لبان گس طعم گیلاست را که هزار بار دوستت دارم را زمزمه کرد ..

نگاهت را دریغ مکن از من که پاسخ تمام آن سئوالها را هر روز بارها با خود تکرار می کنم

فریادت را خوب می شنوم از این همه فاصله ها ..
آنقدر نزدیکی به من که گاهی مجبورم گوشهایم را بگیرم ..
نشنوم      ...     نشنوم آن حقی را که از تو گرفته اند .

با من بیا .. کوچه های اینجا بی قدمهایت بوی قصه و مهتاب نمی دهد ..

من برای تو می نویسم که اگر بخوانی ..بدانی من هر روز همینجا منتظرم ...
منتظر همان لباسها و کفشهای تابستانی و موهای کوتاه.

چه لذتی دارد خندیدنهای تو از ته دل ..
فدای چشمهای مهریانت دستهای کوچکت را یک بار دیگر اگر بالا ببری میدانم زود اینجایی

پسرك خيال ميكرد سرطان دارد ..

شبها از درد به خود ميپيچيد .. مچاله ميشد ..

اما نمي دانست وجدان هم ، بعضي موقع ها سرطاني ميشود .!

در گیرودار پرداختن به کار یا تفریح ؟؟

بعضي ها به کار وابسته مي شوند

                         و بعضي ها به تفريح ,

                                   و هيچ کدام خوشبخت نيست .

هر شب

     حروف و کلمات , در میدان ذهن من

              به بازی دست به دست هم می دهند

                             و زنجیر شعرهایم را

                                            به صدای عشق

                                                       برای تو میبافند

                                                                             و در این هنگامه شب در خوابی ...

خـــــــیال که خـــــــیس نمی شـــــــــــود .....

عادت‌کرده‌اَم‌هنگامی‌ که‌با تو حرف‌می‌زنم‌به‌کارهایم‌برسم‌! همیشه‌به‌تو گفته‌اَم‌فرصت‌کم‌ است‌!گفته‌اَم‌برای‌دستیابی به  هدفهایم عمرِ نوح‌هم‌ کوتاه‌است‌،
امّا حالا تمام‌ِ کارهای‌ناتمام‌را گُذاشته‌اَم‌کنار تافقط‌به‌تو فکر کنم‌ُ برای‌تو بنویسم‌!
به‌معیارِ نگاه‌ِ تو می‌نویسم‌، نفس‌می‌کشم‌، زنده‌گی‌می‌کنم‌... وَ این‌بَرده‌گی‌نیست‌، دِل‌ْبسته‌گی‌ست‌...

من‌برایت‌ همه‌گیرترین‌ترانه‌ها را خواهم‌ساخت‌، زیباترین‌شعرها را خواهم‌نوشت‌، قشنگ‌تَرین‌جمله‌ها را خواهم‌گُفت‌!
دراین‌عصر هم‌می‌شود عاشقانه‌زنده‌گی‌ کرد! این‌حرف‌را به‌تو ثابت‌خواهم‌کرد!
آن‌قدر دِلم‌به‌بودن‌ِ با تو روشن‌است‌که‌دارم‌فردایمان‌را برایت‌ در این‌نامه‌ها ثبت‌می‌کنم‌! روزهای‌خوشی‌در پیش‌داریم‌! روزهایی‌که‌از نقّاشی‌های‌تو بر دیوارهای خانه  وُ دل‌من‌سَرشار می‌شوند!

تو رنگین‌کمانی‌ هستی‌که‌از پَس‌ِ باران‌ِ گریه‌های‌من‌قَد کشیده‌است‌!

می‌بینی‌! فاصله‌ی‌دست‌هامان‌شاعرتَرَم‌کرده‌، ولی‌آخر مگر می‌شود با تو به‌زبانی‌جُز به‌زبان‌ِ شعر سخن‌گفت‌؟

هر سخنی‌شعر است‌، وقتی‌تومخاطب‌ِ آن‌باشی‌!
دوستت‌می‌دارم‌ ! تصویرگرِ رؤیاها وُ آرزوهای‌ناب ...
دوستت‌می‌دارم‌ ! مالک‌ِ مهربان‌ترین‌ نگاه‌ِ جهان‌ ...  

دیشب درحالی که صدای ظبط ماشین و تا جایی که میشد بلند کردم از کنار همهمه شهر بی تو .. با یاد آهنگ رضا رو فریاد میزدم.......... چقدر سخته تو رو حتی واسه یک لحظه نداشتن

تو شدی خون توی رگهام ,تو نباشی من میمیرم .......بی تو من بدجوری تنهام

باورت میشه ۸ ساعت و ۵۳ دقیقه است که رفتی !و ..دلم برات تنگ شده.....اما من...من ميتونم اين دوري رو تحمل كنم... به فاصله ها فكر نميكنم ...... ميدوني چرا؟؟ آخه... جاي نگاهت رو نگاهم مونده.....هنوز عطر دستات رو از دستام ميتونم استشمام كنم....رد احساست روي دلم جا مونده ... ميتونم تپشهاي قلبت رو بشمارم...........چشماي بيقرارت هنوزم دارن باهام حرف ميزنن.......حالا چطور بگم تنهام؟؟چطور بگم تو نيستي؟؟....خودت ميدوني....ميدوني كه هميشه با مني....ميدوني كه تو،توي لحظه لحظه هاي من جاري هستي....آخه...تو،توي قلب مني...آره!تو قلب من....براي همينه كه هميشه با مني...براي همينه كه حتي يه لحظه هم ازم دور نيستي...براي همينه كه ميتونم دوريت رو تحمل كنم...آخه هر وقت دلم برات تنگ ميشه...هر وقت حس ميكنم ديگه طاقت ندارم....ديگه نميتونم تحمل كنم...دستامو ميذارم رو صورتم و يه نفس عميق ميكشم....دستامو كه بو ميكنم مست ميشم...مست از عطر لیو......... صداي مهربونت رو ميشنوم ...و آخر همهء اينها...به يه چيز ميرسم.....به عشق و به تو.....آره...به تو....اونوقت دلتنگيم بر طرف ميشه...اونوقت تو رو نزديكتر از هميشه حس ميكنم....اونوقت ديگه تنها نيستم..

در حالي كه خشكسالي پيشرفت مي كرد و به نظر مي رسيد كه هميشگي خواهد بود، تعدادي از كشاورزان آمريكاي شمالي نسبت به آينده خود نااميد بودند. باران نه تنها براي محصولات بلكه براي زنده نگه داشتن مردم شهر نيز حياتي بود. زماني كه مشكل وخيم تر شد، كليساي محل درگير موضوع شد. آنها تصميم گرفتند دعا كنند و از خدا بخواهند كه باران ببارد.

همه مردم در كليسا جمع شدند و هر كس در جست و جوي فرصتي بود تا با دوستان نزديك خود صحبت كند. كشيش مشغول آرام ساختن حضار بود تا جلسه دعا را شروع كند كه ناگهان متوجه دختر كوچكي شد كه در رديف جلو به آرامي در جاي خود نشسته بود.

چهره آن دختر از هيجان مي درخشيد و در كنارش چتر قرمزي قرار داشت كه آماده استفاده از آن بود. زيبايي و معصوميت آن دختر كشيش را به لبخند وا داشت چون به ايمان او پي برده بود. هيچ شخص ديگري از ميان عبادت كنندگان چتري با خود نياورده بود.

همه آنها براي نماز باران آمده بودند، اما آن دختر از خدا انتظار داشت كه با باراني كه نيازمندش بود، به او پاسخ دهد.

عزیزم تازه شروع کاره و این سنگ ریزه های مشقت رو دونه دونه کنار میزنیم تا همیشه تداعی کننده این جمله پدربزرگ باشه :

کسی که کوهی را از سر راه برداشته همان کسی بوده که سنگریزه ها را جابجا میکرده.

ساعت ..........تیک تیک.........

شمارش معکوس شروع شده ........

 و  ما تا پایان این معکوس..........

  قشنگ شیرین ترین انتظار زندگی رو رقم خواهیم زد..........

به گرمی حضورتان که هرگز جشنی نخواهیم گرفت

به دنبال محبت ابدی .............

همخانه خواهیم شد.

نقل می کنند که مهاتما گاندی می خواست قطاری سوار شود. موقع سوار شدن یک لنگه کفشش افتاد زیر ‏قطار و قبل از اینکه بتواند پیاده شود و کقشش را بردارد، قطار شروع به حرکت کرد. گاندی هم لنگه کفش ‏دیگرش را درآورد و پرتاب کرد سمت لنگه دیگر. از او پرسیدند این چه کاری بود که کردی؟ گفت: یک لنگه ‏کفش که به درد من نمی خورد. لا اقل کسی که که آن را پیدا می کند صاحب یک جفت کفش می شود.

به یاد داشته باش..
درست درلحظه ای که می گویی " من تسلیمم"
شخص دیگری که درحال نظاره ی همان موقعیت است
با خود می گوید" چه فرصت بزرگی"

قيمت يه روز باروني چنده؟

يه بعد از ظهر دلنشين آفتابي رو چند مي خري؟

حاضري براي بو کردن يه بنفشه ي وحشي توي يه صبح بهاري يه تراول بدي؟

پوستر تمام رخ ماه قيمتش چنده؟

 چرا وقتي رعد و برق مي ياد از زير درخت فرار مي کني؟

مي ترسي برقش بگيردت؟

اصلا مي دوني بارون چرا زمين رو با قطراتش خيس خيس مي کنه؟

چرا وقتي نم نم بارون مي زنه چترتو با خودت مي بري؟مگه همين تو نيستي که عاشق قدم زدن

زير باروني؟هيچ وقت شده بگي دستت درد نکنه؟ شده از خودت بپرسي چرا تموم وجودشو

روي سر ما گريه مي کنه؟اون قدر که ديگه براي خودش چيزي نمي مونه و نابود ميشه؟هيچ وقت

از ابرا تشکر کردي؟

هيچ وقت شده از خورشيد بپرسي که چرا ذره ذره ي وجودشو انرژي مي کنه و به موجودات 

مي بخشه؟...به نظر تو ماهانه مي گيره يا قراردادي کار ميکنه؟

 چرا نيلوفر صبح باز ميشه و ظهر بسته؟بابت اين کارش حقوق مي گيره؟

چرا فيش پول بارون ماهانه نمي ياد؟چرا آبونمان اکسيژن هوا رو پرداخت نمي کنيم؟

مي دونستي قشنگترين سمفوني طبيعت رو مي توني يه شب مهتابي کنار يه رودخونه گوش

کني؟قيمت بليتشم دل تومنه!

همين تويي که خودتو به آب و آتيش مي زني تا يه تابلوي آفتابگردون خدا تومني بخري...آره

همين تو!!! مي دونستي زيباترين تابلوي آفتابگردون تو طبيعت چه جلوه اي داره؟

تو که قيمت همه چيزو با پول مي سنجي تا حالا شده از خدا بپرسي قيمت يه چشم سالم چنده؟يه

 دست سالم چنده؟چقدر بايد بابت اشرف مخلوقات بودنم پرداخت کنم؟خيلي خنده داره نه؟

اون وقت تو موجود خاکي اگه يه روز يکي ازهمين داراييها رو ازت بگيرن زمين و زمان رو به

باد ناسزا مي گيري...چي خيال کردي؟پشت قبالت که ننوشتن...

نه عزيز خيال کردي...اينا همه لطفه،همه نعمته....

اينو بدون که اگه يه روز فهميدي قيمت يه ليتر بارون و يه ساعت روشنايي خورشيد چنده؟اگه

فهميدي چقدر بايد بابت مکالمه ي روزانمون با خدا پول بديم؟يا چند تومن بديم تا يه کاست از

صداي بلبل ضبط کنيم و بعد از اون تحت پيگرد قانوني قرار نگيريم اون وقته که مي فهمي چرا

داريم توي اين دنيا وول مي خوريم